1 miljard mensen leeft in sloppenwijken.90% van deze mensen woont in ontwikkelingslanden.
(naar schatting) 1,6 miljoen slumbewoners komen jaarlijks om door gebrek aan schoon water en sanitair.
Zuid-Azië herbergt het grootste aantal sloppenwijkbewoners.
Vooral in Sub-Sahara Afrika is verstedelijking synoniem van aangroei van de slums.
In Zuid-Azië woont 56% van de stadsbevolking in sloppenwijken, in Sub-Sahara Afrika 72%.
Tussen 2000 en 2030 zal de stedelijke bevolking van Afrika verdubbeld zijn.
De groei van de steden is te wijten aan:
* 40%: vlucht van het platteland naar de stad
* 60%: demografische groei
Cijfers te vinden op: http://www.worldwatch.org/, http://www.unfpa.org/
Uit: Van Sloppenwijk naar Moderne Stadsontwikkeling. In MO. Nr. 46, sept. (2007), pp.10-11.
Foto: http://www.unfpa.org/swp/2007/presskit/images/tent.jpg
Een jonge vrouw glimlacht vanuit haar tent-achtige hut, gebouwd in de schaduw van een luxueus hotel in Dhaka, Bangladesh © Shehzad Noorani/Still Pictures
Julie De Ketele
2 opmerkingen:
Drie maanden heb ik me intensief bezig gehouden met de neoliberal dreamworlds. Het moment is dus aangebroken, om een licht te werpen op de keerzijde van die neoliberale medaille...favela's, townships, barrio's, bidonvilles, sloppenwijken.
Dezelfde 'urban spaces'die op onze blog (http://evilparadises.wordpress.com/)besproken werden om hun decadentie, exuberantie en consumerisme, worden op deze weblog bekritiseerd om hun pauperisme. De urbane polarisering neemt perverse vormen aan in een neoliberale wereldorde. De nieuwe steden zijn evenzeer opgebouwd uit plastiek en golfplaten, dan uit glas en staal. De kern-en periferieprocessen die in de Wereldsysteemanalyse eerder mondiaal of statelijk werden uitgewerkt, zijn ook op de stedelijke 'scale' aanwezig. Sociologen en geografen als Saskia Sassen en John Friedman besteden in hun onderzoek veel aandacht aan de kernprocessen die in de 'globale en mondiale stad' van kracht zijn. Multinationale ondernemingen, en dan vooral advanced producers services coördineren en controleren het globale kapitaal in de 'worldcity'. Mike Davis belicht in zijn boek 'Planet of Slums' de perifere processen in diezelfde metropool: informalisering van de economie,sloppenwijken en armoede.
Deze twee processen maken inherent deel uit van hetzelfde neoliberale kapitalisme...geen kern zonder periferie en geen periferie zonder kern. De problematiek van de twee blogs, sloppenwijken en neoliberal dreamworlds, moet volgens mij dan ook steeds samen behandeld worden.
Peter Taylor probeert in het artikel 'World City Network and Planet of Slums: Access and Exclusion in Economic Globalization' deze twee processen analytisch te correleren.
Hij stelt dat de stedelijke ruimte in de ze 'age of migration' door twee verschillende groepen wordt gepenetreerd. Enerzijds een kosmopolitische transnationale kapitaal-klasse die als expats van MNO's en APS's in de belangrijke steden van het world-city-network aanwezig moeten zijn. Want in onze kennismaatschappij is informatie, en de snelheid waarmee deze verkregen wordt van primordiaal belang. Dit is de zogenaamde migratie van de elite.
Anderzijds is er de massale migratie van het platteland naar de steden door arme paupers die hun geluk willen beproeven in 'Babylon'. Deze groep migranten is bereid grote opofferingen te maken om deel te kunnen uitmaken van de 'glamourstad'. Vooral in de derde wereld-steden heeft de urbanisering voor een nefaste uitwerking. Sommige megasteden in Chad of Ethiopie bestaan uit 99% uit sloppenwijken. Volgens Taylor is het tekort aan formele jobs het voornaamste probleem in de sloppenwijken waardoor de 'slumdwellers' genoodzaakt worden een overlevingsstrategie te zoeken in de informele sector.
De twee klassen van migranten hebben op zeer divergerende wijze 'space' geproduceerd in de nieuwe urbane ruimte. De transnationale kapitalist heeft het wereldsteden-netwerk gecreërd, the space of flows, zoals Castells dit genoemd heeft. Het plebs kreeg de space of place toebedeeld, in dit geval de sloppenwijk.
World-citynetwork,een concept van Taylor waarmee naar de nieuwe economische ruimte wordt gerefereerd en Planet of Slums, het fenomeen waar Davis over uitwijdt in zijn boek, zijn de twee extremen van de globale polarisering. Deze twee 'spaces' zijn uitkomsten van eenzelfde proces van neoliberale globalisering, een proces dat op ongelijkheid en polarisering teert.
Sigrid
Toch nog even een bibliografische noot bij mijn reactie:
TAYLOR P.J., World City Network and Planet of Slums: Access and Exclusion in Economic Globalization, http://www.lboro.ac.uk/gawc/rb/rb239
Sassen, S (2001) Global City. Princeton NJ: Princeton University Press
Een reactie posten