Redenen waarom men alcohol of drugs gaat gebruiken zijn uiteenliggend maar een factor dat vaak terugkomt is dat men toevlucht zoekt tot dergelijke middelen om hun ellende te vergeten. En ellende is er zeker in sloppenwijken, andere berichten op deze blog hebben dit zeker al bewezen. In sloppenwijken zijn het vooral de jongeren die naar verdovende middelen grijpen. Aan de hand van een analyse van hun levensstijl kunnen we verklaringen vinden voor het gebruik van alcohol en drugs.
Hieronder wil ik het artikel ‘Alcohol, substance and drug use among urban slum adolescents in Nairobi, Kenia’ bespreken. In dit artikel onderzoekt Mugisha het alcohol- en drugsgebruik bij jongeren die leven in sloppenwijken in Nairobi, Kenia.
De jongeren uit de sloppenwijken van Nairobi moeten dagelijks vechten om te overleven. Slechts één op vijf jongeren tussen 12 en 24 jaar genieten of genoten van onderwijs. De voornaamste reden dat men niet naar school gaat is dat men het inschrijvingsgeld niet kan ophoesten. De omstandigheden waarin ze moeten leven zijn niet bevorderlijk: hoewel drie kwart van de jongeren nog ouders heeft, leeft minder dan één op vijf nog in bij de ouders. Bijgevolg moeten ze zelf hun plan trekken wat allerlei consequenties met zich meebrengt. De jongeren worden vroeger seksueel actief maar maken nauwelijks gebruik van voorbehoedsmiddelen of condooms. Een gevolg hiervan is het hoog aantal ongewenste zwangerschappen en een groot risico op HIV-besmetting. Bovendien leven de jongeren in gebrekkige omstandigheden:tekort aan afvalverwerking, arme behuizing, beperkte toegang tot water, slechte hygiëne,…Dit is slechts een voorbeeld van de problemen waarmee de jongeren te kampen krijgen, problemen die ze niet kunnen oplossen, problemen die hen steeds dieper in de put duwen. Veel jongeren zien geen uitweg meer en zoeken bijgevolg hun toevlucht tot alcohol en/of drugs.
In het artikel bespreekt Mugischa de factoren die het drugs en alcoholgebruik van de jongeren kunnen beïnvloeden. De auteur is tot deze resultaten gekomen aan de hand van een onderzoek, verschillende jongeren werden geïnterviewd en er werden enquêtes afgenomen. Hieronder bespreek ik kort de aangehaalde factoren.
Toegang tot alcohol en drugs
In de sloppenwijken van Nairobi is er een gemakkelijke toegang tot alcohol en drugs. Vooral marihuana en cocaïne zijn makkelijk te verkrijgen drugs. Maar men maakt ook gebruik van andere verdovende middelen zoals benzine, lijm en verf. Bij de alcoholische dranken is vooral het illegaal gebrouwde ‘Chang’aa’ populair. Haar bijnaam ‘Kill me quick’ verwijst naar de sterkte van het brouwsel. Het is gemaakt van sorghum, mais of gierst. Het is enorm populair doordat het een heel stuk goedkoper is dan het legale bier. Maar het is een gevaarlijk product, omdat men soms andere middelen onder het drankje mengt om het nog straffer te maken. Er zijn reeds veel mensen aan gestorven.
Invloed van geslacht
Uit het onderzoek blijkt dat 18,9% van de jongens tegenover 1,4% van de meisjes ooit drugs of andere verdovende middelen zoals lijm, benzine of verf heeft gebruikt.
Bij het alcoholgebruik is het verschil minder groot, maar toch aanwezig. 52,6% bij de jongens tegenover 35,1% bij de meisjes.
Deze verschillen zijn niet enkel toe te schrijven aan biologische verschillen in geslacht maar ook aan twee andere factoren, namelijk de taakverdeling tussen man en vrouw en de sociale controle.
taakverdeling tussen man en vrouw
In de Afrikaanse traditie bestaat er een strikte taakverdeling tussen mannen en vrouwen. De vrouwen zijn verantwoordelijk voor het huishouden: koken, opvoeden van de kinderen, kuisen,…. De mannen hebben als taak te jagen, het vee te verzorgen, zwaar handenarbeid te verrichten. In veel landelijke gebieden wordt deze taakverdeling nog toegepast. Maar in de sloppenwijken is deze verdeling van taken veel moeilijker, vooral voor de jongens. De vrouwen beschikken nog steeds over hun taak, ze helpen in het huishouden. Maar door de lage scholingsgraad en de werkloosheid worden de mannelijke adolescenten beperkt in hun zoektocht naar een winstgevende job. Adolescenten die geen school lopen of werkloos zijn hebben niet veel om handen. Door een gebrek aan recreatiemogelijkheden (er is bijvoorbeeld geen plaats om te voetballen) hebben de jongens enorm veel vrije tijd. Om deze tijd te vullen zoeken de jongens toevlucht tot alcohol en drugs. De manier waarop jongens met die onbeperkte vrije tijd is hier dus een bepalende factor.
b. sociale controle
Een tweede beslissende factor is het verschil in sociale controle. Meisjes worden veel strenger gecontroleerd dan de mannelijke adolescenten. Jongens worden veel meer aan hun lot overgelaten en hebben een zwakkere sociale controle. Een voorbeeld die dit bewijst: indien een huis beschikt over meer dan één kamer, dan zullen de meisjes steeds in dezelfde kamer dan de ouders moeten slapen. De jongens daarentegen krijgen een aparte kamer.
Invloed van leeftijd
De resultaten van het onderzoek tonen aan dat hoe ouder de adolescent, hoe groter de kans dat hij/zij ooit alcohol of drugs gebruikt heeft. Uit het onderzoek valt af te leiden dat de 14-15 de leeftijd is waarop de meeste adolescenten starten met het gebruiken van drugs. Het is dus belangrijk preventiecampagnes zich richten tot adolescenten jonger dan 14 jaar.
Wanneer jongeren de leeftijd van 20 bereikt hebben, gaan ze minder drugs gebruiken maar het alcoholgebruik stijgt wel.
4. Invloed van aanwezigheid van scholen
Uit het onderzoek blijkt dat naar school gaan een bescherming is tegen alcohol- en drugsgebruik. Het aantal drugsgebruikers bij schoolverlaters ligt tot 3 of 4 maal hoger dan bij schoolgaande. Schoolverlaters consumeren dubbel zoveel als de schoolgaande jongeren.
Aangezien het aantal schoolgaande jongeren heel erg laag is in sloppenwijken lopen de adolescenten een enorm groot risico. In een poging om de leeftijd van alcohol- en drugsgebruikers te verhogen biedt de regering gratis basisonderwijs aan.
Invloed van vrienden
Vooral met betrekking tot het gebruiken van drugs in de invloed van vrienden bepalend. Indien een adolescent een vriend heeft die drugs of andere verdovende middelen gebruikt, dan ligt de waarschijnlijkheid dat hij/zij drugs zal gebruiken veel hoger dan wanneer men geen druggebruikers als vrienden heeft. Vooral meisjes laten zich beïnvloeden door vrienden. Maar jongens begeven zich vaker buitenshuis waardoor ze sneller in contact komen met gebruikers, waardoor ze zich bijgevolg laten beïnvloeden.
Invloed van het inkomen
De invloed van het inkomen is meer uitgesproken bij de meisjes dan bij de jongens. Jongeren met een hoog inkomen gebruiken minder drugs. Voor alcohol echter geldt het omgekeerde, hoe groter het inkomen, hoe meer alcohol men consumeert.
Als besluit wil ik melden dat ik in dit artikel wat diepgang mis. De auteur geeft verschillende factoren die jongeren richting drugs en alcohol kunnen duwen maar hij bespreekt ze slechts heel kort. Zeker bij de factoren die eigen zijn aan het leven in een sloppenwijk zou wat meer uitleg welgekomen zijn.
Mugisha F., Arinaitwe-Mugisha J., Hagembe B. (2003) Alcohol, substance and drugs use among urban slum adolescents in Nairobi, Kenya. Elsevier Science 20 (4), 231-240
Noortje D'Hondt
maandag 31 december 2007
Kenia: Mathare Valley: MYSA, meer dan voetbal alleen
Het filmpje dat ik hieronder bespreek is een documentaire gemaakt door het Nederlandse programma Zembla. De uitzending ‘Scoren in de sloppenwijk’ werd uitgezonden op 11 december 2003 op Nederland 3.
Deze documentaire speelt zich af in Mathare Valley, een wijk in de Keniaanse hoofdstad Nairobi. In 1987 richtte de Canadees Bob Munro MYSO (Mathare Youth Sport Association) op. MYSA is een voetbalclub, maar het is ook meer dan dat. De leden mogen voetballen, maar moeten ook werken in de wijk. Ondertussen heeft de vereniging meer dan 1000 voetbalteams en telt MYSA meer dan 17.000 kinderen als lid.
MYSA heeft als doel de kinderen hoop op een beter leven in dit corrupt en arm land te geven. Door activiteiten te organiseren zorgt MYSA ervoor dat de kinderen iets te doen hebben wanneer hun ouders niet thuis zijn. Op die manier wil MYSA vermijden dat kinderen op het slechte pad komen.
De leden kunnen punten verdienen door te voetballen of door gemeenschapstaken uit te voeren. Een gewonnen voetbalmatch levert 3 punten op, een gemeenschapstaak zoals deelname aan opkuisacties of HIV/AIDS voorlichting geven is 6 punten waard. Deze punten kunnen de kinderen later omzetten in een studiebeurs.
MYSA richtte voor de meest talentvolle spelers een professionele voetbalploeg op, Mathare United. Mathare United is inmiddels één van de topclubs van Kenia. Maar ook de sterspelers zijn verplicht om naast het voetbal minstens 60 uren per maand voor MYSA te werken.
Later richtte MYSA ook een gevangenisproject op, via dit project tracht men de meest kansarme kinderen te bereiken. Het project ontfermt zich over straatkinderen die door de politie zijn opgepakt en nadien in een gesloten inrichting worden geplaatst. Deze kinderen worden aan hun lot overgelaten, MYSA probeert hier iets aan te veranderen. MYSA zorgt voor de kinderen en tracht ouders of familie op te sporen. Men heeft reeds vele kinderen kunnen herenigen met hun familie.
In deze documentaire krijgen we het verhaal te zien van enkele leden van MYSA.
Michael Omollo, een jongen van 14 jaar , traint elke dag na school op een stoffig veldje, maar is ook in zijn buurt actief. Hij geeft voorlichting en begeleidt kleinere kinderen zodat hij genoeg punten kan verdienen om kans te maken op een van de 400 studiebeurzen.
Magulate is scheidsrechter en opgegroeid met MYSA. Zij kreeg een studiebeurs en kon daardoor haar studie afmaken. Ze werkt in het gevangenisproject van MYSA.
Aan de hand van de voorbeelden maken de kijkers kennis met de problemen van de kinderen en hun familie: geen geld om school of huishuur te betalen, drugsverslaving, …
De beelden van de documentaire zijn schrijnend, maar toch is er een sprenkeltje hoop te bemerken bij de leden van de MYSA, waardoor deze reportage als pijnlijk maar tevens als mooi kan gekenmerkt worden.
Zembla - Scoren in de sloppenwijk
http://redir.vara.nl/tv/zembla/welcome2.html?20031211/zembla
11/12/2003
Noortje D'Hondt
Deze documentaire speelt zich af in Mathare Valley, een wijk in de Keniaanse hoofdstad Nairobi. In 1987 richtte de Canadees Bob Munro MYSO (Mathare Youth Sport Association) op. MYSA is een voetbalclub, maar het is ook meer dan dat. De leden mogen voetballen, maar moeten ook werken in de wijk. Ondertussen heeft de vereniging meer dan 1000 voetbalteams en telt MYSA meer dan 17.000 kinderen als lid.
MYSA heeft als doel de kinderen hoop op een beter leven in dit corrupt en arm land te geven. Door activiteiten te organiseren zorgt MYSA ervoor dat de kinderen iets te doen hebben wanneer hun ouders niet thuis zijn. Op die manier wil MYSA vermijden dat kinderen op het slechte pad komen.
De leden kunnen punten verdienen door te voetballen of door gemeenschapstaken uit te voeren. Een gewonnen voetbalmatch levert 3 punten op, een gemeenschapstaak zoals deelname aan opkuisacties of HIV/AIDS voorlichting geven is 6 punten waard. Deze punten kunnen de kinderen later omzetten in een studiebeurs.
MYSA richtte voor de meest talentvolle spelers een professionele voetbalploeg op, Mathare United. Mathare United is inmiddels één van de topclubs van Kenia. Maar ook de sterspelers zijn verplicht om naast het voetbal minstens 60 uren per maand voor MYSA te werken.
Later richtte MYSA ook een gevangenisproject op, via dit project tracht men de meest kansarme kinderen te bereiken. Het project ontfermt zich over straatkinderen die door de politie zijn opgepakt en nadien in een gesloten inrichting worden geplaatst. Deze kinderen worden aan hun lot overgelaten, MYSA probeert hier iets aan te veranderen. MYSA zorgt voor de kinderen en tracht ouders of familie op te sporen. Men heeft reeds vele kinderen kunnen herenigen met hun familie.
In deze documentaire krijgen we het verhaal te zien van enkele leden van MYSA.
Michael Omollo, een jongen van 14 jaar , traint elke dag na school op een stoffig veldje, maar is ook in zijn buurt actief. Hij geeft voorlichting en begeleidt kleinere kinderen zodat hij genoeg punten kan verdienen om kans te maken op een van de 400 studiebeurzen.
Magulate is scheidsrechter en opgegroeid met MYSA. Zij kreeg een studiebeurs en kon daardoor haar studie afmaken. Ze werkt in het gevangenisproject van MYSA.
Aan de hand van de voorbeelden maken de kijkers kennis met de problemen van de kinderen en hun familie: geen geld om school of huishuur te betalen, drugsverslaving, …
De beelden van de documentaire zijn schrijnend, maar toch is er een sprenkeltje hoop te bemerken bij de leden van de MYSA, waardoor deze reportage als pijnlijk maar tevens als mooi kan gekenmerkt worden.
Zembla - Scoren in de sloppenwijk
http://redir.vara.nl/tv/zembla/welcome2.html?20031211/zembla
11/12/2003
Noortje D'Hondt
Alles gaat naar de Koerden
Dit artikel speelt zich af in de lente van 2004 in Irak. De auteur trekt op dat moment met een aantal leden van de Assyrische Democratische Beweging (ADM) – de grootste christelijke partij van Irak door het Koerdische noorden van het land. Dat deel is sinds de golfoorlog van 1991 semi – autonoom. Het bestuur is in handen van de Koerdische meerderheid. Van de 105 zetels in het Koerdisch parlement zijn er slechts 5 voor de christelijke minderheid. Doorheen de reis lichten de partijleden het conflict tussen christenen en koerden toe. Dit wakkerde na de invasie van Amerika en het Verenigd koninkrijk in 2003 erg aan. De Koerden krijgen sindsdien veel steun van Amerika, terwijl er voor Christenen niets gedaan wordt. Huisvesting is in dit conflict een belangrijk twistpu
nt.
De partijtop van de ADM en de auteur gaan naar Dairabun, een stad die ooit volledig christelijk was. In de loop der jaren zijn er steeds meer Koerden komen wonen. Ze werden daarbij door de pro-Koerdische regering gesteund. Voor christelijke families die wilden terugkeren was geen plaats. Vervolgens trekt de groep naar Berwari, ook een stad die vroeger hoofdzakelijk Christelijk was. UN-Habitat, promoot en financiert er een huisvestingproject voor vluchtelingen die zich terug willen vestigen in de stad. (zie afbeelding, te vinden op: http://www.shlama.be/shlama/content/view/37/45/)
De Minister van Openbare Werken in de interim-regering mevr. Nasreen Berwari zorgt er echter voor dat bijna alle huizen toegewezen worden aan Koerdische families,…
Met dit korte artikel wou ik aantonen dat huisvestingsprogramma’s niet altijd neutraal zijn en dat ze ook gebruikt worden om politieke doelen te dienen.
Thiry, A. (2004) Alles gaat naar de Koerden. Volgende link brengt u naar het volledige artikel: http://www.shlama.be/shlama/content/view/37/45/
De Ridder L.
nt.De partijtop van de ADM en de auteur gaan naar Dairabun, een stad die ooit volledig christelijk was. In de loop der jaren zijn er steeds meer Koerden komen wonen. Ze werden daarbij door de pro-Koerdische regering gesteund. Voor christelijke families die wilden terugkeren was geen plaats. Vervolgens trekt de groep naar Berwari, ook een stad die vroeger hoofdzakelijk Christelijk was. UN-Habitat, promoot en financiert er een huisvestingproject voor vluchtelingen die zich terug willen vestigen in de stad. (zie afbeelding, te vinden op: http://www.shlama.be/shlama/content/view/37/45/)
De Minister van Openbare Werken in de interim-regering mevr. Nasreen Berwari zorgt er echter voor dat bijna alle huizen toegewezen worden aan Koerdische families,…
Met dit korte artikel wou ik aantonen dat huisvestingsprogramma’s niet altijd neutraal zijn en dat ze ook gebruikt worden om politieke doelen te dienen.
Thiry, A. (2004) Alles gaat naar de Koerden. Volgende link brengt u naar het volledige artikel: http://www.shlama.be/shlama/content/view/37/45/
De Ridder L.
Un Habitat & UNPFA over Sloppenwijken
Tegen 2020 moeten de levensomstandigheden van honderd miljoen sloppenwijkbewoners aanzienlijk verbeterd zijn, zo staat het althans omschreven in millenniumdoelstelling zeven van de VN. In wat volgt bespreek ik de rapporten van twee VN agentschappen, m.n. het UN human settlements Programme (UN Habitat) en UN Population Fund’s (UNFPA). Waarom leven steeds meer mensen in sloppenwijken en hoe kunnen we hun situatie verbeteren?
The Challenge of Slums - Global Report on Human Settlements 2003, UN Habitat.
In 2003, maakte UN habitat een eerste stand van zaken op na de invoering van de Millenniumdoelstellingen. Het resultaat was een zeer lijvig werk dat de naam “Challenge of Slums” meekreeg. In wat volgt bespreek ik dit rapport en zijn belangrijkste bevindingen.
Challenge of the slums telt negen hoofdstukken verdeeld over vijf delen. In het eerste deel ging men op zoek naar een definitie voor sloppenwijken. Dat bleek moeilijker dan verwacht. Sloppenwijken zijn een zeer complex fenomeen en het is daardoor moeilijk om ze a.d.h.v. één parameter te omschrijven. Daarnaast bestaan er veel lokale verschillen. De woonomstandigheden van een wijk kunnen in de ene stad adequaat bevonden worden terwijl men ze elders als ‘sloppenwijk’ zou omschrijven. Dé sloppenwijk bestaat dus niet, wel kan men een aantal karakteristieken onderscheiden zoals: het gebrek aan toegang tot basisdiensten zoals water en elektriciteits – voorziening, erbarmelijke woonomstandigheden, overbevolking, onzekerheid over eigendom, informele bebouwing,… In het tweede hoofdstuk gaat men op zoek naar het ontstaan van sloppenwijken. Inkomensongelijkheid, het uitblijven van economische groei en immigratie werken de verarming van de bevolking in de hand. Dit in combinatie met een gebrekkig huisvestingsbeleid van de overheid resulteert in het ontstaan van sloppenwijken. Sloppenwijken zijn dus volgens Un-Habitat het resultaat van enerzijds ‘slecht bestuur’, anderzijds spelen ook internationale factoren een rol. Zo hebben de structurele aanpassingsprogramma’s van de jaren tachtig – negentig meer kwaad dan goed verricht. Door dit te erkennen geeft het rapport volgens M. Davis blijk van intellectuele eerlijkheid. (Davis, 2004, 11- 12) Het waren tenslotte ook instellingen van de VN, zoals het IMF en de wereldbank, die de SAP - politiek ondersteunden.
Waar men in het eerste deel voornamelijk had over het verschijnsel ‘sloppenwijken’ gaat het tweede deel dieper in op het leven in sloppenwijken. Men bespreekt een aantal functies die sloppenwijken vervullen voor de stad zoals het leveren van goedkope arbeidskrachten. Er werd ook dieper ingegaan op verschillen tussen sloppenwijken, die kunnen betrekking hebben op de grote en schaal, locatie en de manier waarop ze ontstaan zijn. Ook economische aspecten, zoals arbeid en (in)formeel wonen, komen in dit deel aan bod.
The Challenge of Slums - Global Report on Human Settlements 2003, UN Habitat.
In 2003, maakte UN habitat een eerste stand van zaken op na de invoering van de Millenniumdoelstellingen. Het resultaat was een zeer lijvig werk dat de naam “Challenge of Slums” meekreeg. In wat volgt bespreek ik dit rapport en zijn belangrijkste bevindingen.Challenge of the slums telt negen hoofdstukken verdeeld over vijf delen. In het eerste deel ging men op zoek naar een definitie voor sloppenwijken. Dat bleek moeilijker dan verwacht. Sloppenwijken zijn een zeer complex fenomeen en het is daardoor moeilijk om ze a.d.h.v. één parameter te omschrijven. Daarnaast bestaan er veel lokale verschillen. De woonomstandigheden van een wijk kunnen in de ene stad adequaat bevonden worden terwijl men ze elders als ‘sloppenwijk’ zou omschrijven. Dé sloppenwijk bestaat dus niet, wel kan men een aantal karakteristieken onderscheiden zoals: het gebrek aan toegang tot basisdiensten zoals water en elektriciteits – voorziening, erbarmelijke woonomstandigheden, overbevolking, onzekerheid over eigendom, informele bebouwing,… In het tweede hoofdstuk gaat men op zoek naar het ontstaan van sloppenwijken. Inkomensongelijkheid, het uitblijven van economische groei en immigratie werken de verarming van de bevolking in de hand. Dit in combinatie met een gebrekkig huisvestingsbeleid van de overheid resulteert in het ontstaan van sloppenwijken. Sloppenwijken zijn dus volgens Un-Habitat het resultaat van enerzijds ‘slecht bestuur’, anderzijds spelen ook internationale factoren een rol. Zo hebben de structurele aanpassingsprogramma’s van de jaren tachtig – negentig meer kwaad dan goed verricht. Door dit te erkennen geeft het rapport volgens M. Davis blijk van intellectuele eerlijkheid. (Davis, 2004, 11- 12) Het waren tenslotte ook instellingen van de VN, zoals het IMF en de wereldbank, die de SAP - politiek ondersteunden.
Waar men in het eerste deel voornamelijk had over het verschijnsel ‘sloppenwijken’ gaat het tweede deel dieper in op het leven in sloppenwijken. Men bespreekt een aantal functies die sloppenwijken vervullen voor de stad zoals het leveren van goedkope arbeidskrachten. Er werd ook dieper ingegaan op verschillen tussen sloppenwijken, die kunnen betrekking hebben op de grote en schaal, locatie en de manier waarop ze ontstaan zijn. Ook economische aspecten, zoals arbeid en (in)formeel wonen, komen in dit deel aan bod.
In het derde deel gaat men op zoek naar een gepast antwoord op problemen waarmee sloppenwijken te kampen hebben. Oude en nieuwe benaderingen worden aan elkaar getoetst en de rol die de civiele maatschappij en ngo’s kunnen spelen toegelicht. In de laatste twee delen (4 &5) vinden we naast een tiental case studies ook een aantal statistieken terug.
Sloppenwijken zijn een fysieke en ruimtelijke uiting van een steeds groter wordende ongelijkheid in steden, besluit het rapport. Het zijn voornamelijk informele arbeid en - wonen wat mensen kwetsbaar maakt. Armoede wordt hoe langer hoe meer een stedelijk fenomeen. Toch is niet iedereen die in een sloppenwijk woont arm, net zoals niet alle ‘armen’ in sloppenwijken wonen, er bestaan grote verschillen. Ik heb geprobeerd om een, weliswaar zeer beknopt, beeld te geven van wat The Challenge of Slums inhoud. De titel is eigenlijk heel typerend voor het rapport. Sloppenwijken worden gezien als een uitdaging, als een ‘probleem’ waar we iets aan kunnen doen. Ik heb soms de neiging om iets minder optimistisch te zijn. Het feit dat steeds meer mensen in sloppenwijken wonen is veel meer een symptoom van de scheef getrokken wereldhandelsrelaties. Wil men iets fundamenteels veranderen aan lot van sloppenwijkbewoners dan lijkt het mij belangrijk om daar te beginnen.
Het rapport waarop deze tekst gebaseerd is kan je downloaden met volgende link: http://www.unhabitat.org/pmss/getPage.asp?page=bookView&book=1156
Sloppenwijken zijn een fysieke en ruimtelijke uiting van een steeds groter wordende ongelijkheid in steden, besluit het rapport. Het zijn voornamelijk informele arbeid en - wonen wat mensen kwetsbaar maakt. Armoede wordt hoe langer hoe meer een stedelijk fenomeen. Toch is niet iedereen die in een sloppenwijk woont arm, net zoals niet alle ‘armen’ in sloppenwijken wonen, er bestaan grote verschillen. Ik heb geprobeerd om een, weliswaar zeer beknopt, beeld te geven van wat The Challenge of Slums inhoud. De titel is eigenlijk heel typerend voor het rapport. Sloppenwijken worden gezien als een uitdaging, als een ‘probleem’ waar we iets aan kunnen doen. Ik heb soms de neiging om iets minder optimistisch te zijn. Het feit dat steeds meer mensen in sloppenwijken wonen is veel meer een symptoom van de scheef getrokken wereldhandelsrelaties. Wil men iets fundamenteels veranderen aan lot van sloppenwijkbewoners dan lijkt het mij belangrijk om daar te beginnen.
Het rapport waarop deze tekst gebaseerd is kan je downloaden met volgende link: http://www.unhabitat.org/pmss/getPage.asp?page=bookView&book=1156
In de pers verschenen volgende artikelen over het Un Habitat rapport
Every third person will be a slum dweller within 30 years, UN agency warns. Uit The Guardian, 4 oktober 2004
Davis, M. (2004), Planet of the slums, New Left Review, pp. 5 -34.
State of World Population 2007: Unleashing the Potential of Urban Growth. UN Population Fund’s (UNFPA)
Filmfragment: Een uiteenzetting van G. Martine & A. Kolb naar aanleiding van de recentste rapport van het UN Population Fund’s (UNFPA)
http://www.wilsoncenter.org/common/dsp_popup.cfm?media_link=GHI/GHI_20070627.wmv&title=Video%20of%20Event%20%28Windows%20Media%20Player%29
Afgelopen zomer publiceerde het UN Population Fund’s (UNFPA) haar jaarlijks rapport, dat dit jaar in het teken stond van bevolkingsgroei in steden. George Martine, een van de auteurs van het rapport licht in dit filmfragment de belangrijkste bevindingen toe. Hij begint zijn uiteenzetting met enkele sprekende berekeningen. Zo zal de helft van de wereldbevolking tegen 2008 in steden leven, zullen er in de toekomst wekelijks meer dan een miljoen nieuwe stedelingen bij komen en zal de groei van de wereldbevolking zich op termijn uitsluitend in steden voltrekken. Kortom de bevolkingsgroei zet zich aan een ijlings tempo voort. Het is de manier waarop we daarmee omgaan die bepaald of dat het een ‘goede’ of ‘slechte’ zaak zal zijn. G. Martine wil met zijn uiteenzetting een aantal misvattingen over verstedelijking uit de weg werken.
Een eerste misvatting is dat verstedelijking een slechte zaak zou zijn. Volgens Martine is dat geenszins het geval. Steden bieden zelfs extra voordelen. Het merendeel van de economische groei van een land (80 -90 % van het BNP) doet zich voor in steden. Ze hebben daardoor een veel betere (onderhandelings)positie in de wereldeconomie. Op sociaal gebied ziet de auteur ook een aantal voordelen. Zo brengen steden diensten bij elkaar zoals gezondheidszorg, onderwijs, watervoorziening en elektriciteit. Ze bieden ook meer mogelijkheden voor sociale verandering. Hij geeft daarbij het voorbeeld van de vrouwenbeweging. Vrouwen geraakten in de stad sneller aan werk, waardoor ze zelfstandiger werden. Ze konden ook gemakkelijker contact leggen met gelijkgezinden. De densiteit in steden is in zekere zin ook beter voor het leefmilieu. Indien iedereen verspreid zou wonen dan zou dat een nog zwaardere belasting zijn op de biodiversiteit.
Verstedelijking is geen typisch fenomeen voor zg. Megacities . De meeste verstedelijking heeft plaats in kleinere steden (<>
De Ridder L.
Every third person will be a slum dweller within 30 years, UN agency warns. Uit The Guardian, 4 oktober 2004
Davis, M. (2004), Planet of the slums, New Left Review, pp. 5 -34.
State of World Population 2007: Unleashing the Potential of Urban Growth. UN Population Fund’s (UNFPA)
Filmfragment: Een uiteenzetting van G. Martine & A. Kolb naar aanleiding van de recentste rapport van het UN Population Fund’s (UNFPA)
http://www.wilsoncenter.org/common/dsp_popup.cfm?media_link=GHI/GHI_20070627.wmv&title=Video%20of%20Event%20%28Windows%20Media%20Player%29
Afgelopen zomer publiceerde het UN Population Fund’s (UNFPA) haar jaarlijks rapport, dat dit jaar in het teken stond van bevolkingsgroei in steden. George Martine, een van de auteurs van het rapport licht in dit filmfragment de belangrijkste bevindingen toe. Hij begint zijn uiteenzetting met enkele sprekende berekeningen. Zo zal de helft van de wereldbevolking tegen 2008 in steden leven, zullen er in de toekomst wekelijks meer dan een miljoen nieuwe stedelingen bij komen en zal de groei van de wereldbevolking zich op termijn uitsluitend in steden voltrekken. Kortom de bevolkingsgroei zet zich aan een ijlings tempo voort. Het is de manier waarop we daarmee omgaan die bepaald of dat het een ‘goede’ of ‘slechte’ zaak zal zijn. G. Martine wil met zijn uiteenzetting een aantal misvattingen over verstedelijking uit de weg werken.
Een eerste misvatting is dat verstedelijking een slechte zaak zou zijn. Volgens Martine is dat geenszins het geval. Steden bieden zelfs extra voordelen. Het merendeel van de economische groei van een land (80 -90 % van het BNP) doet zich voor in steden. Ze hebben daardoor een veel betere (onderhandelings)positie in de wereldeconomie. Op sociaal gebied ziet de auteur ook een aantal voordelen. Zo brengen steden diensten bij elkaar zoals gezondheidszorg, onderwijs, watervoorziening en elektriciteit. Ze bieden ook meer mogelijkheden voor sociale verandering. Hij geeft daarbij het voorbeeld van de vrouwenbeweging. Vrouwen geraakten in de stad sneller aan werk, waardoor ze zelfstandiger werden. Ze konden ook gemakkelijker contact leggen met gelijkgezinden. De densiteit in steden is in zekere zin ook beter voor het leefmilieu. Indien iedereen verspreid zou wonen dan zou dat een nog zwaardere belasting zijn op de biodiversiteit.
Verstedelijking is geen typisch fenomeen voor zg. Megacities . De meeste verstedelijking heeft plaats in kleinere steden (<>
Verstedelijking werd ook vaak gekoppeld aan migratie. Ook deze opvatting klopt niet, gezien de groei van steden een ‘interne’ groei is. Geboortecijfers liggen in steden aanzienlijk hoger dan mortaliteitcijfers.
Jarenlang hebben overheden geprobeerd om plattelandsmigratie te stoppen, meestal zonder succes. Dit was volgens het UNPF een grote vergissing, want door migratie tegen te houden, zorgde men juist voor meer verarming op zowel het platteland als in de steden.
Een vijfde denkfout die vaak gemaakt werd is dat armen slechts een minderheid uitmaken van de stedelijke bevolking. Het is waar dat steden vaak opgericht werden door en voor de rijken en dat er alles aan gedaan werd om armen buiten te houden. Maar dat betekent niet dat er geen arme bevolking in de stad leeft. Het tegendeel is waar, armoede is hoe langer hoe meer een stedelijk fenomeen geworden. Sloppenwijken zijn daar hét (voor)beeld van.
Dat steden te veel plaats in nemen, is nog een veel gehoorde misvatting. Het zijn volgens Martine niet de steden zelf die veel plaats in nemen, maar wel de periferie. Het is daarom belangrijk om er voor te zorgen dat steden niet blijven uitdijen.
De laatste stelling is brandend actueel: Is verstelijking slecht voor het milieu? Hoewel hij de desastreuze effecten van verstelijking op het milieu niet ontkent, legt Martine toch een belangrijke rol weg voor steden bij de bescherming van ecosystemen en de biodiversiteit. Hij stelt dat hoe meer mensen er in de stad wonen hoe minder men het platteland/ natuur belast. Er moet volgens hem een evenwichtsoefening plaatshebben tussen lokale en globale milieukwesties.
Deze zeven misvattingen leiden maar al te vaak naar een fout beleid. Bevolkingsgroei is niet controleerbaar. Wanneer men alsnog probeert om het onder controle te houden - door bvb migraties te verhinderen of geboortebeperkende maatregelen af te kondigen, dan is de arme bevolking daar meestal het slachtoffer van. Martine pleit dan ook voor een mentaliteitsverandering. Men moet in zien dat stedelijke groei niet persé slecht is en een lange termijnvisie uitwerken waarbij men oog heeft voor de noden van de armen en milieuproblematiek. Door iedereen de zekerheid van eigen huis te geven zou men een wildgroei van informele woningen kunnen voorkomen.
Sloppenwijken zijn volgens Martine het gevolg van slechte stadsplanning. Ik denk dat hij tot op zekere hoogte gelijk heeft. Wanneer stadsbesturen op voorhand meer rekening zouden houden met bevolkingsgroei dan zouden een aantal problemen vermeden kunnen worden. Sloppenwijken zijn zo overvol gebouwd dat het onmogelijk is om water of elektriciteit –leiding aan te leggen, zonder andere huizen te vernielen. Anderzijds denk ik niet dat een betere planning alle problemen op kan lossen. Iemand uit het publiek stelde zeer terecht de vraag of het niet een beetje schijnheilig was om Derde Wereld- landen aan te sporen om hun stadsplanning aan te passen, terwijl wij er zelf, in het rijke westen, niet in slagen om iedereen onderdak te bieden. Ik denk dat het probleem van sloppenwijken een probleem van armoede is, die armoede is het gevolg van ongelijkheid. Zolang er niets fundamenteels veranderd aan de ongelijke verhoudingen in de wereld, zie ik de toekomst van de sloppenwijkbewoners somber in.
In de pers verschenen volgende artikels over het UNPF - rapport
- Half of the world soon to be in cities, uit de New York Times, 27 juni 2007
- Planet of the slums: UN warns urban populations set to double, uit The Independent, 27 juni 2007
- Het rapport is te raadplegen op http://www.unfpa.org/swp/swpmain.htm
De Ridder L.
zaterdag 29 december 2007
Protest in Durban
Ik had het in een vorig bericht over sociale beweging in sloppenwijken, de mogelijkheid tot verzet, een “politics of the poor” en meer specifiek over het protest van sloppenwijkbewoners in Durban (Zuid-Afrika) waar onder meer Richard Pithouse naar verwees. Ik vond intussen ook enkele filmpjes ter illustratie:
Op http://nl.youtube.com/watch?v=Jo8ncuEPWkc zijn er beelden te zien van een protestactie tegen de gedwongen verhuizing en onderdrukking. Counsellor Baig doet niets, behalve mensen Breyani (indiaas voedsel in blik) geven. Hij geeft er niet om dat er geen sanitair is, dat mensen buiten slapen en geen werk hebben. Er is geen elektriciteit en dus mensen moeten met kaarsen en parafine-vuurtjes koken, wat heel gevaarlijk is en de grote oorzaak van de vele branden in de wijk.
Op http://nl.youtube.com/watch?v=1ehux3N9FvE vervolgens zien we dat mensen willen praten met de Cousellor willen, maar zijn kantoor is altijd gesloten.
Counsellor Baig en Bachu komen ook zelf aan het woord. Bachu stelt dat 70% van de mensen nieuwe huizen zijn aangeboden en dat er ongelimiteerde toegang tot water is, maar de realiteit toont iets anders.
Mensen worden gedwongen tot verhuizing en wat er is van behuizing in de sloppenwijken wordt afgebrand, ook zonder toestemming van de bewoners.
Water kunnen ze halen aan een gemeenschappelijke tapkraan, waarvoor ze een lange afstand moeten afleggen en waar 700 mensen hun water moeten halen.
De nieuwe huisvesting is niet zo veelbelovend als de Counsellor beweert en mensen worden op die manier uit de stad geweerd. De stad is echter de plaats waar ze werken en voor een inkomen kunnen zorgen.
De sloppenwijkbewoners willen een protestmars organiseren, maar daarvoor krijgen ze geen toestemming zonder geldige reden.
Op http://nl.youtube.com/watch?v=pMKNsUx9dv0&feature=related zien we dat de protestactie toch doorging. De politie trad hardhandig op.
Op de nationale TV wordt ook bericht gegeven over het protest op 14 november 2005: http://www.youtube.com/watch?v=_hr5YvhyB_Q&eurl
Begin 2006 waren er lokale verkiezingen in Durban. Baig en Bachu bleven echter aan de macht.
Tenslotte op http://abahlali.org/node/239 kan men een kort documentaire filmpje bekijken van Aoibheann O'Sullivan (2005): "Kennedy Road and the Councillor".
In 2010 is er World Cup Voetbal gepland in Zuid-Afrika. Blijkbaar gaat het organiseren van grootse evenementen voor op het voorzien van een degelijke huisvesting en basisvoorzieningen voor de Zuid-Afrikanen. Zoals in de vorige post over de Commonwealth Games in India al uiteengezet werd, zullen ook de nefaste gevolgen voor de sloppenwijkbewoners in Zuid-Afrika niet uitblijven.
Julie De Ketele
Op http://nl.youtube.com/watch?v=Jo8ncuEPWkc zijn er beelden te zien van een protestactie tegen de gedwongen verhuizing en onderdrukking. Counsellor Baig doet niets, behalve mensen Breyani (indiaas voedsel in blik) geven. Hij geeft er niet om dat er geen sanitair is, dat mensen buiten slapen en geen werk hebben. Er is geen elektriciteit en dus mensen moeten met kaarsen en parafine-vuurtjes koken, wat heel gevaarlijk is en de grote oorzaak van de vele branden in de wijk.
Op http://nl.youtube.com/watch?v=1ehux3N9FvE vervolgens zien we dat mensen willen praten met de Cousellor willen, maar zijn kantoor is altijd gesloten.
Counsellor Baig en Bachu komen ook zelf aan het woord. Bachu stelt dat 70% van de mensen nieuwe huizen zijn aangeboden en dat er ongelimiteerde toegang tot water is, maar de realiteit toont iets anders.
Mensen worden gedwongen tot verhuizing en wat er is van behuizing in de sloppenwijken wordt afgebrand, ook zonder toestemming van de bewoners.
Water kunnen ze halen aan een gemeenschappelijke tapkraan, waarvoor ze een lange afstand moeten afleggen en waar 700 mensen hun water moeten halen.
De nieuwe huisvesting is niet zo veelbelovend als de Counsellor beweert en mensen worden op die manier uit de stad geweerd. De stad is echter de plaats waar ze werken en voor een inkomen kunnen zorgen.
De sloppenwijkbewoners willen een protestmars organiseren, maar daarvoor krijgen ze geen toestemming zonder geldige reden.
Op http://nl.youtube.com/watch?v=pMKNsUx9dv0&feature=related zien we dat de protestactie toch doorging. De politie trad hardhandig op.
Op de nationale TV wordt ook bericht gegeven over het protest op 14 november 2005: http://www.youtube.com/watch?v=_hr5YvhyB_Q&eurl
Begin 2006 waren er lokale verkiezingen in Durban. Baig en Bachu bleven echter aan de macht.
Tenslotte op http://abahlali.org/node/239 kan men een kort documentaire filmpje bekijken van Aoibheann O'Sullivan (2005): "Kennedy Road and the Councillor".
In 2010 is er World Cup Voetbal gepland in Zuid-Afrika. Blijkbaar gaat het organiseren van grootse evenementen voor op het voorzien van een degelijke huisvesting en basisvoorzieningen voor de Zuid-Afrikanen. Zoals in de vorige post over de Commonwealth Games in India al uiteengezet werd, zullen ook de nefaste gevolgen voor de sloppenwijkbewoners in Zuid-Afrika niet uitblijven.
Julie De Ketele
vrijdag 28 december 2007
De negatieve effecten van sport: de Commonwealth Games in Indiase sloppenwijken
Naar aanleiding van de Commonwealth Games in 2010 pakt de Indiase overheid (en meer in het bijzonder minister Sheila Dikshit) de mistoestanden in de sloppenwijken aan op een erg brutale manier. Zo geeft de Indiase overheid een eigen invulling aan het gezegde “het doel heiligt de middelen”.
De middelen dat zijn hier de gedwongen uitzettingen van talloze gezinnen uit hun huizen in de sloppenwijken van Delhi, waarbij de getroffen families slechts enkele uren op voorhand op de hoogte worden gebracht van de gedwongen verhuis. Daarna worden hun huizen vernield. Een nieuwe woonplaats, zelfs een voorlopige, wordt niet voorzien voor de families. Ze zoeken dus zelf een nieuw plekje in de stad om te wonen, vanwaar ze binnen de kortste tijd waarschijnlijk alweer zullen worden verdreven. Het doel is het volbrengen van het “master plan” van de Indiase overheid: het creëren van een moderne, propere hoofdstad met internationale uitstraling. De autoriteiten willen geen afval, bedelaars of vee meer zien in de straten van Delhi. Dat plan zou bovendien tegen de Commonwealth Games, die in 2010 in Delhi worden gehouden, moeten klaar zijn, want minister Dikshit wil dat de Commonwealth Games een referentiepunt worden in de geschiedenis van Delhi. In dat historische plan passen de sloppenwijken niet. Dikshit stelt dat bewoners van sloppenwijken geen plaats hebben in een moderne stad en verplaatst moeten worden zodat nieuwe infrastructuur kan worden gebouwd. Bovendien, stelt ze, is het vernietigen van sloppenwijken een menslievende daad, aangezien de levensomstandigheden er verschrikkelijk zijn. Voor het oppoetsen van het imago van Delhi heeft de Indiase overheid meer dan 400 miljoen dollar over.
De sloppenwijken, die langs de oevers van de Yamunarivier staan, moeten plaatsmaken voor het atletendorp en andere gebouwen van de Commonwealth Games. Zo’n vijfduizend families hebben al het dak boven hun hoofd verloren ten gevolge van dit project. Het volgende filmpje van Channel 4 dat dateert van 30 april 2007 toont de ambities van het organiserende land.
www.channel4.com/player/v2/player.jsp?showId=6134
De Indiase overheid meent dat Delhi een enorme aantrekkingskracht zal krijgen wat betreft toerisme en andere investeringen door het organiseren van de Commonwealth Games. Het evenement zou naar schatting 17 biljoen dollar moeten opbrengen. Toch lijkt het voornamelijk een show te worden voor de rijken, ook al hoopt ook de armere bevolking een graantje mee te pikken van de opbrengsten van de Commonwealth Games. Duizenden laaggeschoolde arbeiders zijn dan ook met hun families gemigreerd naar Delhi om er een job te vinden bij de constructie van de nieuwe infrastructuur die de Games met zich meebrengen. Die jobs betalen ongeveer vier dollar per dag. Het ironische is dat de opknapbeurt van de stad ervoor gezorgd heeft dat er meer immigranten naar de stad werden gelokt, die nu in tentenkampen rond de bouwterreinen verblijven.
De positieve voorspiegelingen die de Games met zich meebrengen, zijn meer jobs, betere wegen en degelijke huisvesting. In plaats daarvan, werden heel wat families dakloos gemaakt voor de aanleg van die wegen en kregen ze weinig of geen compensatie. Echte problemen, zoals de gebrekkige gezondheidszorg en het lamentabele onderwijs worden niet aangepakt, aldus de ondersteuningsorganisaties van de bewoners van de sloppenwijken. Het prestigeproject van de Commonwealth Games is dan weer wel een prioriteit voor de Indiase overheid. Manoj Kumar, een uitgewezen bewoner van de sloppenwijk, zegt: “We zijn blij dat de Games hier zullen worden gehouden, maar wij zijn degene die er een prijs voor betalen om ze hier te houden.”
Enkele weken na de vernietiging van de sloppenwijken van Lakshmi Nagar, in Delhi, leefden de bewoners ervan op voetpaden, omringd door de bezittingen die ze uit hun huizen hadden kunnen redden, maar zonder beschutting tegen de brandende hitte. De vernietiging van een sloppenwijk en de nieuwe woonomstandigheden van de bewoners van die vernietigde sloppenwijk, zijn te zien in het filmpje getiteld “The Destruction of Thokar no. 8 slum, Delhi”, dat op Youtube te vinden is.
www.youtube.com/watch?v=JbvMCDB08HQ
De Indiase ngo’s, zoals Jana Sahayog (besproken in de post van Lotte over ngo’s), staan machteloos tegenover de overheid bij zulke onverwachte uitwijzingen. De Asha Society, die het filmpje op Youtube plaatste, is ook zo’n vereniging die de bewoners van de sloppenwijken mondig wil maken. Toch kunnen ze bij zo’n uitwijzing niks anders doen dan toekijken en het gebeuren filmen. De uitwijzing zelf kunnen ze niet stoppen.
Na de feiten kunnen ze wel helpen. Nadat een aantal ondersteuningsorganisaties en ngo’s uit de sloppenwijken (onder andere Asha) hadden gelobbyd, kreeg een aantal families uit de sloppenwijk dan toch een nieuwe plaats om te wonen. Het overgrote deel van de bewoners staat echter nog steeds op straat, bijvoorbeeld omdat ze nog niet lang genoeg in de sloppenwijk woonden om aanspraak te maken op die nieuwe woonplaats. Voor de gelukkigen die wel een nieuwe woonplaats krijgen, zijn de problemen ook nog niet voorbij. Velen kunnen hun job in de stad niet behouden omdat die nieuwe woningen op urenlange busritten van de stad liggen. Toen ze nog in de sloppenwijken woonden, hadden ze (weliswaar slechtbetaald) werk in kleine fabrieken, theewinkeltjes, als huisknecht of straatventer. Een van de bewoners zegt het zo: “We kunnen leven in een jungle, maar we hebben werk nodig.” Door hun gedwongen verhuis verloren ze ook hun hospitalen, hun toegang tot scholen… De Ashavereniging probeert de moeilijke omstandigheden in het nieuwe woongebeid van de voormalige inwoners van Thokar nummer 8 te verbeteren door middel van o.a. een mobiel hospitaal, het lobbyen voor een buslijn naar de stad en het verzamelen van geld voor nieuwe mobiele toiletten.
De overheid heeft beloofd dat het 150 000 nieuwe huizen zal bouwen in de volgende drie jaar, zodanig dat een aantal voormalige bewoners van de sloppenwijken, wiens huizen zijn verwoest voor het uibreiden van het wegen- en metronet en de bouw van nieuwe hotels, een nieuwe thuis krijgen. Dat aantal nieuwe huizen is verre van voldoende om de volledige bevolking van de sloppenwijken, die de overheid tegen 2010 weg wil, onderdak te geven. Bovendien toonden de vroegere plannen van de Indiase overheid omtrent de appartementsblokken voor bewoners van de sloppenwijk (die uiteindelijk zelf verticale sloppenwijken werden, zie post Lotte) aan dat hun beloften en plannen vaak slecht aflopen. De vele gezinnen die zonder pardon op straat zijn beland omwille van de Commonwealth Games, houden hun hart al vast voor de Olympische Spelen die India in 2020 wil houden.
(Gepost door Sophie De Feyter)
De website van de Asha Society is te vinden op http://www.asha-india.org/
Het filmpje van de Asha Society “The Destruction of Thokar no. 8 slum, Delhi” is te vinden op: www.youtube.com/watch?v=JbvMCDB08HQ
Het filmpje van Channel 4 “India’s Commonwealth Games Quest” (door Kylie Morris) is te vinden op: www.channel4.com/player/v2/player.jsp?showId=6134
Delhi’s poorest left behind in drive to make city ready for 2010 games, Sunday Herald. Te vinden op: www.sundayherald.com/international/shinternational/display.var.1907841.0.delhis_poorest_left_behind_in_drive_to_make_city_ready_for_2010_games.php
Gentleman, A. (2007, 1 januari). Poor lose homes as Delhi cleans up. International Herald Tribune.
Sudworth, J.(2006, 21 oktober) Slum dispute over Commonwealth Games. BBC News.
De middelen dat zijn hier de gedwongen uitzettingen van talloze gezinnen uit hun huizen in de sloppenwijken van Delhi, waarbij de getroffen families slechts enkele uren op voorhand op de hoogte worden gebracht van de gedwongen verhuis. Daarna worden hun huizen vernield. Een nieuwe woonplaats, zelfs een voorlopige, wordt niet voorzien voor de families. Ze zoeken dus zelf een nieuw plekje in de stad om te wonen, vanwaar ze binnen de kortste tijd waarschijnlijk alweer zullen worden verdreven. Het doel is het volbrengen van het “master plan” van de Indiase overheid: het creëren van een moderne, propere hoofdstad met internationale uitstraling. De autoriteiten willen geen afval, bedelaars of vee meer zien in de straten van Delhi. Dat plan zou bovendien tegen de Commonwealth Games, die in 2010 in Delhi worden gehouden, moeten klaar zijn, want minister Dikshit wil dat de Commonwealth Games een referentiepunt worden in de geschiedenis van Delhi. In dat historische plan passen de sloppenwijken niet. Dikshit stelt dat bewoners van sloppenwijken geen plaats hebben in een moderne stad en verplaatst moeten worden zodat nieuwe infrastructuur kan worden gebouwd. Bovendien, stelt ze, is het vernietigen van sloppenwijken een menslievende daad, aangezien de levensomstandigheden er verschrikkelijk zijn. Voor het oppoetsen van het imago van Delhi heeft de Indiase overheid meer dan 400 miljoen dollar over.
De sloppenwijken, die langs de oevers van de Yamunarivier staan, moeten plaatsmaken voor het atletendorp en andere gebouwen van de Commonwealth Games. Zo’n vijfduizend families hebben al het dak boven hun hoofd verloren ten gevolge van dit project. Het volgende filmpje van Channel 4 dat dateert van 30 april 2007 toont de ambities van het organiserende land.
www.channel4.com/player/v2/player.jsp?showId=6134
De Indiase overheid meent dat Delhi een enorme aantrekkingskracht zal krijgen wat betreft toerisme en andere investeringen door het organiseren van de Commonwealth Games. Het evenement zou naar schatting 17 biljoen dollar moeten opbrengen. Toch lijkt het voornamelijk een show te worden voor de rijken, ook al hoopt ook de armere bevolking een graantje mee te pikken van de opbrengsten van de Commonwealth Games. Duizenden laaggeschoolde arbeiders zijn dan ook met hun families gemigreerd naar Delhi om er een job te vinden bij de constructie van de nieuwe infrastructuur die de Games met zich meebrengen. Die jobs betalen ongeveer vier dollar per dag. Het ironische is dat de opknapbeurt van de stad ervoor gezorgd heeft dat er meer immigranten naar de stad werden gelokt, die nu in tentenkampen rond de bouwterreinen verblijven.
De positieve voorspiegelingen die de Games met zich meebrengen, zijn meer jobs, betere wegen en degelijke huisvesting. In plaats daarvan, werden heel wat families dakloos gemaakt voor de aanleg van die wegen en kregen ze weinig of geen compensatie. Echte problemen, zoals de gebrekkige gezondheidszorg en het lamentabele onderwijs worden niet aangepakt, aldus de ondersteuningsorganisaties van de bewoners van de sloppenwijken. Het prestigeproject van de Commonwealth Games is dan weer wel een prioriteit voor de Indiase overheid. Manoj Kumar, een uitgewezen bewoner van de sloppenwijk, zegt: “We zijn blij dat de Games hier zullen worden gehouden, maar wij zijn degene die er een prijs voor betalen om ze hier te houden.”
Enkele weken na de vernietiging van de sloppenwijken van Lakshmi Nagar, in Delhi, leefden de bewoners ervan op voetpaden, omringd door de bezittingen die ze uit hun huizen hadden kunnen redden, maar zonder beschutting tegen de brandende hitte. De vernietiging van een sloppenwijk en de nieuwe woonomstandigheden van de bewoners van die vernietigde sloppenwijk, zijn te zien in het filmpje getiteld “The Destruction of Thokar no. 8 slum, Delhi”, dat op Youtube te vinden is.
www.youtube.com/watch?v=JbvMCDB08HQ
De Indiase ngo’s, zoals Jana Sahayog (besproken in de post van Lotte over ngo’s), staan machteloos tegenover de overheid bij zulke onverwachte uitwijzingen. De Asha Society, die het filmpje op Youtube plaatste, is ook zo’n vereniging die de bewoners van de sloppenwijken mondig wil maken. Toch kunnen ze bij zo’n uitwijzing niks anders doen dan toekijken en het gebeuren filmen. De uitwijzing zelf kunnen ze niet stoppen.
Na de feiten kunnen ze wel helpen. Nadat een aantal ondersteuningsorganisaties en ngo’s uit de sloppenwijken (onder andere Asha) hadden gelobbyd, kreeg een aantal families uit de sloppenwijk dan toch een nieuwe plaats om te wonen. Het overgrote deel van de bewoners staat echter nog steeds op straat, bijvoorbeeld omdat ze nog niet lang genoeg in de sloppenwijk woonden om aanspraak te maken op die nieuwe woonplaats. Voor de gelukkigen die wel een nieuwe woonplaats krijgen, zijn de problemen ook nog niet voorbij. Velen kunnen hun job in de stad niet behouden omdat die nieuwe woningen op urenlange busritten van de stad liggen. Toen ze nog in de sloppenwijken woonden, hadden ze (weliswaar slechtbetaald) werk in kleine fabrieken, theewinkeltjes, als huisknecht of straatventer. Een van de bewoners zegt het zo: “We kunnen leven in een jungle, maar we hebben werk nodig.” Door hun gedwongen verhuis verloren ze ook hun hospitalen, hun toegang tot scholen… De Ashavereniging probeert de moeilijke omstandigheden in het nieuwe woongebeid van de voormalige inwoners van Thokar nummer 8 te verbeteren door middel van o.a. een mobiel hospitaal, het lobbyen voor een buslijn naar de stad en het verzamelen van geld voor nieuwe mobiele toiletten.
De overheid heeft beloofd dat het 150 000 nieuwe huizen zal bouwen in de volgende drie jaar, zodanig dat een aantal voormalige bewoners van de sloppenwijken, wiens huizen zijn verwoest voor het uibreiden van het wegen- en metronet en de bouw van nieuwe hotels, een nieuwe thuis krijgen. Dat aantal nieuwe huizen is verre van voldoende om de volledige bevolking van de sloppenwijken, die de overheid tegen 2010 weg wil, onderdak te geven. Bovendien toonden de vroegere plannen van de Indiase overheid omtrent de appartementsblokken voor bewoners van de sloppenwijk (die uiteindelijk zelf verticale sloppenwijken werden, zie post Lotte) aan dat hun beloften en plannen vaak slecht aflopen. De vele gezinnen die zonder pardon op straat zijn beland omwille van de Commonwealth Games, houden hun hart al vast voor de Olympische Spelen die India in 2020 wil houden.
(Gepost door Sophie De Feyter)
De website van de Asha Society is te vinden op http://www.asha-india.org/
Het filmpje van de Asha Society “The Destruction of Thokar no. 8 slum, Delhi” is te vinden op: www.youtube.com/watch?v=JbvMCDB08HQ
Het filmpje van Channel 4 “India’s Commonwealth Games Quest” (door Kylie Morris) is te vinden op: www.channel4.com/player/v2/player.jsp?showId=6134
Delhi’s poorest left behind in drive to make city ready for 2010 games, Sunday Herald. Te vinden op: www.sundayherald.com/international/shinternational/display.var.1907841.0.delhis_poorest_left_behind_in_drive_to_make_city_ready_for_2010_games.php
Gentleman, A. (2007, 1 januari). Poor lose homes as Delhi cleans up. International Herald Tribune.
Sudworth, J.(2006, 21 oktober) Slum dispute over Commonwealth Games. BBC News.
donderdag 27 december 2007
Boven de hoofden van de sloppenwijkbewoners: over overheidsbeslissingen en laagvliegende vliegtuigen.
In deze bijdrage wil ik een aanvulling geven op wat Lotte schreef in haar stuk: 'De sloppenwijken vervangen door appartementsblokken: Hoe pakt men het probleem in India aan?' Ze schrijft hier over Dharavi, de grote sloppenwijk in Mumbai, ook wel eens de grootste sloppenwijk van Azië genoemd.
In volgende videofilmpjes wordt vooreerst een reportage getoond van een journaliste die probeert uit te zoeken wat de grote overheidsplannen in deze sloppenwijk inhouden. Er wordt gesproken over grootse projecten, die, zoals de projectontwikkelaar het noemt, 'de sloppenwijk naar de 21ste eeuw moeten brengen'. Door middel van zogeheten private-public partnerships zouden water, electriciteit en riolering aangelegd worden. In dit filmpje wordt echter aangetoond dat het meeste verzet tegen deze plannen vanuit de sloppenwijkbewoners zelf komt. Er wordt bijvoorbeeld een man aan het woord gelaten die stelt dat deze projecten toch enkel dienen om zichzelf (de overheid dus) te verrijken. Hij refereert ook naar zijn huidige toestand, die volgens hem helemaal niet zo slecht is. Daarom vraagt hij zich af waarom iedereen plots geïnteresseerd is om te 'helpen', terwijl, toen hij en zijn voorouders het echt slecht hadden, er niemand was om te helpen. (http://www.youtube.com/watch?v=3JpoCyTewGg)
Het tweede filmpje gaat dieper in op het georganiseerde verzet van de bewoners van Dharavi tegen deze plannen. Hun grootste klacht is dat alles boven hun hoofden beslist wordt. Niemand vraagt wat ze zelf nodig hebben. Er wordt benadrukt dat ze niet per sé tegen veranderingen of projecten zijn, maar dat ze vooral inspraak willen. In het filmpje wordt een protestmars getoond waaraan 15000 mensen deelnemen. Ze benadrukken het belang van deze sloppenwijk, waar honderd duizenden wonen, en waar een grote economische activiteit plaatsvindt. De commentaarstem stelt zelfs dat dit geen slum is, eerder een 'township'. Het verschil legt ze als volgt uit: 'Dharavi geldt onder andere als economisch centrum, waar ook veel mensen die er niet wonen economische activiteiten uitoefenen. Het betreft dus niet enkel een wijk waar iedereen moet zien te overleven, het is zelfs een grote aantrekkingspool voor mensen die ergens anders wonen. Dharavi geldt als belangrijke link tussen de wereldmarkt en de lokale markt. (http://www.youtube.com/watch?v=5tE1gF4eZ5M)
Tenslotte, als illustratie van de omvang van de wijk, maar ook de zelfredzaamheid van de bewoners, wil ik jullie volgend filmpje niet onthouden. Het toont Dharavi vanuit de lucht bekeken. Tijdens de eerste minuut van het filmpje zie je vooral de grote gebouwen en de uitgestrektheid van het gebied. Maar vanaf dat het vliegtuig begint te dalen, vliegt het meer en meer boven land waar je rommelige bouwsels kriskras door -en dichtbij- elkaar ziet staan. Naarmate het vliegtuig lager vliegt, nadert het de grote sloppenwijk dichter. Het scheurt zelfs bijna over de golfplaten daken. Tot plots duidelijk wordt dat het vliegtuig landt, op het vliegveld dat dus net naast deze grote sloppenwijk ligt. Wat was er eerst: de sloppenwijk of het vliegveld? Dit is mij niet helemaal duidelijk, maar ik vind het zeer aannemelijk dat, door het grote plaatsgebrek, de sloppenwijk zich steeds heeft uitgebreid, in de richting van het vliegveld. Zoals in het filmpje te zien is, lijkt er echter absoluut geen ruimte meer te zijn voor nog meer uitbreiding in de richting van het vliegveld.
In volgende videofilmpjes wordt vooreerst een reportage getoond van een journaliste die probeert uit te zoeken wat de grote overheidsplannen in deze sloppenwijk inhouden. Er wordt gesproken over grootse projecten, die, zoals de projectontwikkelaar het noemt, 'de sloppenwijk naar de 21ste eeuw moeten brengen'. Door middel van zogeheten private-public partnerships zouden water, electriciteit en riolering aangelegd worden. In dit filmpje wordt echter aangetoond dat het meeste verzet tegen deze plannen vanuit de sloppenwijkbewoners zelf komt. Er wordt bijvoorbeeld een man aan het woord gelaten die stelt dat deze projecten toch enkel dienen om zichzelf (de overheid dus) te verrijken. Hij refereert ook naar zijn huidige toestand, die volgens hem helemaal niet zo slecht is. Daarom vraagt hij zich af waarom iedereen plots geïnteresseerd is om te 'helpen', terwijl, toen hij en zijn voorouders het echt slecht hadden, er niemand was om te helpen. (http://www.youtube.com/watch?v=3JpoCyTewGg)
Het tweede filmpje gaat dieper in op het georganiseerde verzet van de bewoners van Dharavi tegen deze plannen. Hun grootste klacht is dat alles boven hun hoofden beslist wordt. Niemand vraagt wat ze zelf nodig hebben. Er wordt benadrukt dat ze niet per sé tegen veranderingen of projecten zijn, maar dat ze vooral inspraak willen. In het filmpje wordt een protestmars getoond waaraan 15000 mensen deelnemen. Ze benadrukken het belang van deze sloppenwijk, waar honderd duizenden wonen, en waar een grote economische activiteit plaatsvindt. De commentaarstem stelt zelfs dat dit geen slum is, eerder een 'township'. Het verschil legt ze als volgt uit: 'Dharavi geldt onder andere als economisch centrum, waar ook veel mensen die er niet wonen economische activiteiten uitoefenen. Het betreft dus niet enkel een wijk waar iedereen moet zien te overleven, het is zelfs een grote aantrekkingspool voor mensen die ergens anders wonen. Dharavi geldt als belangrijke link tussen de wereldmarkt en de lokale markt. (http://www.youtube.com/watch?v=5tE1gF4eZ5M)
Tenslotte, als illustratie van de omvang van de wijk, maar ook de zelfredzaamheid van de bewoners, wil ik jullie volgend filmpje niet onthouden. Het toont Dharavi vanuit de lucht bekeken. Tijdens de eerste minuut van het filmpje zie je vooral de grote gebouwen en de uitgestrektheid van het gebied. Maar vanaf dat het vliegtuig begint te dalen, vliegt het meer en meer boven land waar je rommelige bouwsels kriskras door -en dichtbij- elkaar ziet staan. Naarmate het vliegtuig lager vliegt, nadert het de grote sloppenwijk dichter. Het scheurt zelfs bijna over de golfplaten daken. Tot plots duidelijk wordt dat het vliegtuig landt, op het vliegveld dat dus net naast deze grote sloppenwijk ligt. Wat was er eerst: de sloppenwijk of het vliegveld? Dit is mij niet helemaal duidelijk, maar ik vind het zeer aannemelijk dat, door het grote plaatsgebrek, de sloppenwijk zich steeds heeft uitgebreid, in de richting van het vliegveld. Zoals in het filmpje te zien is, lijkt er echter absoluut geen ruimte meer te zijn voor nog meer uitbreiding in de richting van het vliegveld.
Bij het bekijken van dit filmpje moest ik spontaan denken aan de problemen omtrent geluidshinder en nachtlawaai in de buurt van onze eigen nationale luchthaven in Zaventem. Uit eigen ervaring weet ik dat in enkele omringende gemeenten het lawaai van een landend vliegtuig enorm oorverdovend kan zijn. Veelgehoorde kritieken hieromtrent zijn: 'Maar ja, die mensen moeten toch niet klagen, zij wisten dit toch toen ze ervoor kozen hier te komen wonen? En de overheid gaat er toch voor zorgen dat iedereen zijn huis beter gaat kunnen isoleren?' Ik vraag me af hoe deze kritieken toegepast kunnen worden op Dharavi. Mij lijkt het niet dat er zoveel keuze was van de bewoners om al dan niet dicht bij het vliegveld te gaan wonen. Bovendien lijken zij nog dichter op het vliegveld te wonen, dan de omwonenden rond Zaventem. Toch schijnen de sloppenwijkbewoners niet te klagen, en lijken ze dit als een normale consequentie van hun leefomgeving te accepteren. Maar gaat er iemand hen helpen hun huis te isoleren? De overheid wil de sloppenwijk wel naar de 21ste eeuw brengen, maar wat als bijvoorbeeld door de vooruitgang, sprake is van een uitbreiding van de luchthaven? Wordt er dan gekozen voor het belang van de sloppenwijkbewoners, of voor het economische belang in het economisch boomende India? En wordt dan ook boven de hoofden van de bewoners beslist?
Filmpjes te vinden op: http://www.youtube.com/watch?v=3JpoCyTewGg
Gepost door: Annegreet Sledsens
Abonneren op:
Posts (Atom)
Over ons
- Groep Sloppenwijken
- Wij zijn studenten Conflict and Development aan de UGent en voor het vak Politiek van de Globalisering houden we deze blog bij rond sloppenwijken. Wij, dat zijn: Lotte Adriaenssens, Fien Coopman, Noortje D'Hondt, Hannelore De Clercq, Sophie De Feyter, Julie De ketele, Leen De Ridder, Marie-Stéphanie Lanszweert, Karen Leyman en Annegreet Sledsens.