Naar aanleiding van de Commonwealth Games in 2010 pakt de Indiase overheid (en meer in het bijzonder minister Sheila Dikshit) de mistoestanden in de sloppenwijken aan op een erg brutale manier. Zo geeft de Indiase overheid een eigen invulling aan het gezegde “het doel heiligt de middelen”.
De middelen dat zijn hier de gedwongen uitzettingen van talloze gezinnen uit hun huizen in de sloppenwijken van Delhi, waarbij de getroffen families slechts enkele uren op voorhand op de hoogte worden gebracht van de gedwongen verhuis. Daarna worden hun huizen vernield. Een nieuwe woonplaats, zelfs een voorlopige, wordt niet voorzien voor de families. Ze zoeken dus zelf een nieuw plekje in de stad om te wonen, vanwaar ze binnen de kortste tijd waarschijnlijk alweer zullen worden verdreven. Het doel is het volbrengen van het “master plan” van de Indiase overheid: het creëren van een moderne, propere hoofdstad met internationale uitstraling. De autoriteiten willen geen afval, bedelaars of vee meer zien in de straten van Delhi. Dat plan zou bovendien tegen de Commonwealth Games, die in 2010 in Delhi worden gehouden, moeten klaar zijn, want minister Dikshit wil dat de Commonwealth Games een referentiepunt worden in de geschiedenis van Delhi. In dat historische plan passen de sloppenwijken niet. Dikshit stelt dat bewoners van sloppenwijken geen plaats hebben in een moderne stad en verplaatst moeten worden zodat nieuwe infrastructuur kan worden gebouwd. Bovendien, stelt ze, is het vernietigen van sloppenwijken een menslievende daad, aangezien de levensomstandigheden er verschrikkelijk zijn. Voor het oppoetsen van het imago van Delhi heeft de Indiase overheid meer dan 400 miljoen dollar over.
De sloppenwijken, die langs de oevers van de Yamunarivier staan, moeten plaatsmaken voor het atletendorp en andere gebouwen van de Commonwealth Games. Zo’n vijfduizend families hebben al het dak boven hun hoofd verloren ten gevolge van dit project. Het volgende filmpje van Channel 4 dat dateert van 30 april 2007 toont de ambities van het organiserende land.
www.channel4.com/player/v2/player.jsp?showId=6134
De Indiase overheid meent dat Delhi een enorme aantrekkingskracht zal krijgen wat betreft toerisme en andere investeringen door het organiseren van de Commonwealth Games. Het evenement zou naar schatting 17 biljoen dollar moeten opbrengen. Toch lijkt het voornamelijk een show te worden voor de rijken, ook al hoopt ook de armere bevolking een graantje mee te pikken van de opbrengsten van de Commonwealth Games. Duizenden laaggeschoolde arbeiders zijn dan ook met hun families gemigreerd naar Delhi om er een job te vinden bij de constructie van de nieuwe infrastructuur die de Games met zich meebrengen. Die jobs betalen ongeveer vier dollar per dag. Het ironische is dat de opknapbeurt van de stad ervoor gezorgd heeft dat er meer immigranten naar de stad werden gelokt, die nu in tentenkampen rond de bouwterreinen verblijven.
De positieve voorspiegelingen die de Games met zich meebrengen, zijn meer jobs, betere wegen en degelijke huisvesting. In plaats daarvan, werden heel wat families dakloos gemaakt voor de aanleg van die wegen en kregen ze weinig of geen compensatie. Echte problemen, zoals de gebrekkige gezondheidszorg en het lamentabele onderwijs worden niet aangepakt, aldus de ondersteuningsorganisaties van de bewoners van de sloppenwijken. Het prestigeproject van de Commonwealth Games is dan weer wel een prioriteit voor de Indiase overheid. Manoj Kumar, een uitgewezen bewoner van de sloppenwijk, zegt: “We zijn blij dat de Games hier zullen worden gehouden, maar wij zijn degene die er een prijs voor betalen om ze hier te houden.”
Enkele weken na de vernietiging van de sloppenwijken van Lakshmi Nagar, in Delhi, leefden de bewoners ervan op voetpaden, omringd door de bezittingen die ze uit hun huizen hadden kunnen redden, maar zonder beschutting tegen de brandende hitte. De vernietiging van een sloppenwijk en de nieuwe woonomstandigheden van de bewoners van die vernietigde sloppenwijk, zijn te zien in het filmpje getiteld “The Destruction of Thokar no. 8 slum, Delhi”, dat op Youtube te vinden is.
www.youtube.com/watch?v=JbvMCDB08HQ
De Indiase ngo’s, zoals Jana Sahayog (besproken in de post van Lotte over ngo’s), staan machteloos tegenover de overheid bij zulke onverwachte uitwijzingen. De Asha Society, die het filmpje op Youtube plaatste, is ook zo’n vereniging die de bewoners van de sloppenwijken mondig wil maken. Toch kunnen ze bij zo’n uitwijzing niks anders doen dan toekijken en het gebeuren filmen. De uitwijzing zelf kunnen ze niet stoppen.
Na de feiten kunnen ze wel helpen. Nadat een aantal ondersteuningsorganisaties en ngo’s uit de sloppenwijken (onder andere Asha) hadden gelobbyd, kreeg een aantal families uit de sloppenwijk dan toch een nieuwe plaats om te wonen. Het overgrote deel van de bewoners staat echter nog steeds op straat, bijvoorbeeld omdat ze nog niet lang genoeg in de sloppenwijk woonden om aanspraak te maken op die nieuwe woonplaats. Voor de gelukkigen die wel een nieuwe woonplaats krijgen, zijn de problemen ook nog niet voorbij. Velen kunnen hun job in de stad niet behouden omdat die nieuwe woningen op urenlange busritten van de stad liggen. Toen ze nog in de sloppenwijken woonden, hadden ze (weliswaar slechtbetaald) werk in kleine fabrieken, theewinkeltjes, als huisknecht of straatventer. Een van de bewoners zegt het zo: “We kunnen leven in een jungle, maar we hebben werk nodig.” Door hun gedwongen verhuis verloren ze ook hun hospitalen, hun toegang tot scholen… De Ashavereniging probeert de moeilijke omstandigheden in het nieuwe woongebeid van de voormalige inwoners van Thokar nummer 8 te verbeteren door middel van o.a. een mobiel hospitaal, het lobbyen voor een buslijn naar de stad en het verzamelen van geld voor nieuwe mobiele toiletten.
De overheid heeft beloofd dat het 150 000 nieuwe huizen zal bouwen in de volgende drie jaar, zodanig dat een aantal voormalige bewoners van de sloppenwijken, wiens huizen zijn verwoest voor het uibreiden van het wegen- en metronet en de bouw van nieuwe hotels, een nieuwe thuis krijgen. Dat aantal nieuwe huizen is verre van voldoende om de volledige bevolking van de sloppenwijken, die de overheid tegen 2010 weg wil, onderdak te geven. Bovendien toonden de vroegere plannen van de Indiase overheid omtrent de appartementsblokken voor bewoners van de sloppenwijk (die uiteindelijk zelf verticale sloppenwijken werden, zie post Lotte) aan dat hun beloften en plannen vaak slecht aflopen. De vele gezinnen die zonder pardon op straat zijn beland omwille van de Commonwealth Games, houden hun hart al vast voor de Olympische Spelen die India in 2020 wil houden.
(Gepost door Sophie De Feyter)
De website van de Asha Society is te vinden op http://www.asha-india.org/
Het filmpje van de Asha Society “The Destruction of Thokar no. 8 slum, Delhi” is te vinden op: www.youtube.com/watch?v=JbvMCDB08HQ
Het filmpje van Channel 4 “India’s Commonwealth Games Quest” (door Kylie Morris) is te vinden op: www.channel4.com/player/v2/player.jsp?showId=6134
Delhi’s poorest left behind in drive to make city ready for 2010 games, Sunday Herald. Te vinden op: www.sundayherald.com/international/shinternational/display.var.1907841.0.delhis_poorest_left_behind_in_drive_to_make_city_ready_for_2010_games.php
Gentleman, A. (2007, 1 januari). Poor lose homes as Delhi cleans up. International Herald Tribune.
Sudworth, J.(2006, 21 oktober) Slum dispute over Commonwealth Games. BBC News.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
Dat het organiseren van een evenement op wereldschaal door een ontwikkelingsland nefast is voor de armste bevolkingslagen is een reeds meermaals aangekaart probleem. Ook voor de organisatie van het wereldkampioenschap voetbal in 2010 in Zuid-Afrika vreest men voor de negatieve gevolgen die de arme bevolking zou kunnen ondervinden.
Voor dit probleem bestaan er twee oplossingen. Ten eerste kan men vermijden dat grootschalige evenementen georganiseerd worden door arme landen. Ten tweede kan men proberen te vermijden dat kwetsbare bevolkingsgroepen het slachtoffer worden van de kandidatuur van hun land.
Ontwikkelingslanden niet toelaten om zich kandidaat te stellen voor de organisatie van een groot evenement is m.i. geen redelijke oplossing. Elk evenement zou (de Olympische Spelen, het Wereldkampioenschap voetbal, …) uit principe aan elk deelnemend land gelijke kansen moeten geven inzake het organiseren van het evenement. Wanneer het organiseren enkel mogelijk is voor een elitekransje van rijke landen misloopt zo’n evenement één van haar grootste troeven: het samenbrengen van volkeren, het delen van eenzelfde passie,… Bovendien kan men niet voorbijgaan aan de enorme mogelijkheden die het organiseren van dergelijk evenement met zich meebrengen. Het land in kwestie kan gedurende het hele evenement in een opwaartse economische spiraal terechtkomen die de hele economie een niveau hoger tilt.
Nadelige gevolgen voor de arme bevolking trachten tot een minimum te herleiden is een betere oplossing. Hierbij moeten de grote internationale organisaties die achter het evenement staan (de FIFA bvb.) m.i. een budget vrijmaken voor de schade die kwetsbare groepen ondervinden van het evenement. Tegelijkertijd kunnen ze ook enkele eisen en voorwaarden voorleggen aan het organiserend land om maatregelen te nemen die de arme bevolking ten goede komen, zoals het bouwen van appartementsblokken ter vervanging van de sloppenwijken of het voorzien van betaald werk bij de opbouw van het evenement. Zo kunnen gemarginaliseerde mensen zich engageren en zich betrokken voelen bij het realiseren van een groots project.
Conclusie: zowel de overheid van het organiserende land als de internationale organisatie van wie het evenement uit gaat hebben een belangrijke verantwoordelijkheid bij het organiseren van een evenement op wereldformaat. De internationale organisatie moet de nodige knowledge voorzien inzake het faciliteren van de behoeftes van de armste bevolkingsgroepen die ontstaan zijn vanaf de start van de opbouw van het evenement. Bovendien moeten er dwingende voorwaarden opgelegd worden aan het organiserende land waardoor de negatieve gevolgen voor de meest kwetsbare bevolkingsgroepen tot een minimum beperkt worden. De taak van het organiserende land bestaat er dan in de schadelijke gevolgen effectief tot een minimum te beperken en van de economische mogelijkheden die het organiseren van dergelijk evenement meebrengt optimaal gebruik te maken zodat alle inwoners van het land er op vooruitgaan (en dus niet enkel een elitair kransje rijken).
“For a new Mumbai, at great cost”
Dit artikel van Anupama Katakam, dat gepubliceerd werd in het magazine Frontline, heeft het over de initiatieven die reeds in Mumbai gedaan zijn of gepland zijn om de problematiek van de verstedelijking aan te pakken. Het gaat hier om het Rs.31,000-crore project dat werd opgestart door Minister Vilasrao Deshmukh. Men heeft het hierbij wel eens over de ‘Shanghaisation of Mumbai’.
In het verleden werden al pogingen gedaan om iets te doen aan de groeiende sloppenwijken in Mumbai. In 2005 waren er meer dan 45 000 sloppenhuizen vernield in Mumbai met als doel er nieuwe huizen van betere kwaliteit te vestigen. De vraag is echter of dergelijke projecten veel kans op slagen hebben. In 2003 stelde de consultatiefirma op vraag van een NGO een plan op voor de ontwikkeling van de stad Mumbai het komende decennium. Daarin werd gefocust op 6 zaken: economische groei, transport, huisvesting, infrastructuur, financiering van projecten en bestuur. Er kwam echter kritiek op dit plan omdat men vragen stelde bij enkele aanbevelingen van het plan zoals de neerplanting van regeringsdepartementen in de stadsplanning. Enkele facetten van het plan werden wel opgepikt door het regeringskabinet vooral met betrekking tot transport. Het overgrote deel van het plan bleef echter enkel op papier bestaan.
Het leek Deshmukh echter menens met dit nieuwe initiatief. Ondanks de schuldenlast van de staat werd er beslist om met het dure project van start te gaan. “Someone has to take the responsibility to do something for the city. It is time to give something back to Mumbai” , aldus Deshmukh. De staatsregering stelde plannen op om via fondsen geld in te zamelen voor het project. Zo werd er gepland om een Mumbai Development Fund op te starten. Ook de Centrale regering zou het project financieren evenals de private sector. Een half dozijn transportgerelateerde projecten zouden genieten van financiële bijdragen. Zo zou men onder meer het Mumbai Metro project financieren dat ervoor moet zorgen dat er gemakkelijkere verbindingen tot stand komen dus de verschillende stadsdelen van Mumbai. Nog andere projecten in verband met transport zouden er voor moeten zorgen dat tegen 2013 Mumbai een moderne stad is met brede straten, moderne autosnelwegen en comfortabel openbaar vervoer.
De arme bevolking in de sloppenwijken lijkt echter de prijs voor zulke projecten te betalen. Zoals hierboven al vermeld zijn al tienduizend huisjes van sloppenwijken van de kaart geveegd in opdracht van de overheid. De mensen die door de vernielingen hun reeds armetierige huisje kwijt zijn hebben nu helemaal geen dak meer boven hun hoofd. Bovendien wonen de bewoners van dergelijke sloppenwijken dicht bij de plaats waar ze werken. Doordat zij hun woonplaats kwijt zijn moeten ze nu meer geld uitgeven aan transport om op hun werkplaats te geraken. Volgens sommigen zouden politici aan de bewoners van sloppenwijken beloven om hun huizen te regulariseren in ruil voor stemmen. De regularisatie van huizen is belangrijk want illegaal gebouwde huizen worden zonder pardon vernield. Dit is zonder meer unfair want de bewoners van sloppenwijken kunnen onmogelijk legaal aan een huis geraken. Een argument dat dikwijls gebruikt wordt om dergelijke vernielingen te verantwoorden is dat sloppenwijken enkel criminelen en dergelijke voortbrengen en dat de bewoners van sloppenwijken grond in beslag nemen van rechtgeaarde belasting betalende burgers.
Het lijkt er dus op dat projecten om Mumbai een meer leefbare en efficiënte stad te maken weinig rekening houden met de arme bevolking in de sloppenwijken. De plannen zijn er vooral voor de rijken onder de bevolking en zijn gericht op private ondernemingen die er baat bij hebben zoveel mogelijk bouwwerken uit te voeren. Er wordt hierbij te weinig gekeken naar de noden van de armere bevolking van de sloppenwijken.
Dit artikel lijkt enigszins de vaststelling te bevestigen die op deze blog reeds werd gemaakt in verband met de Common Wealth Games in India en de schadelijke gevolgen hiervan voor de sloppenwijken in India. Ook in dit artikel wordt benadrukt dat de projecten van de overheid ter verbetering van de steden vooral gericht zijn op het verbeteren van de uitstraling van hun steden en minder of zo goed als niet rekening houden met de noden van de bewoners van sloppenwijken.
door Sam Apers
Bron:
KATAKAM, A. For a new Mumbai, at great cost In: Frontline Vol 22 iss: 02 5 januari 2005 geraadpleegd op http://www.hinduonnet.com/fline/fl2202/stories/20050128002004600.htm
Een reactie posten